maandag 25 oktober 2010

Robin: kleine update

Goh wat jammer dat ik nooit aan bloggen toekom, al was het maar voor mezelf. Dan maar even een korte update:










  • Robin is alweer 14 kilo. Mijn man had hem de laatste keer gewogen. Niet met de terugweegmethode, die ik altijd toepaste (Mijntje met Robin wegen, Mijntje zonder Robin wegen, en het verschil berekenen, nee, Robin kan nu op de weegschaal zitten.
  • Hij wordt nog steeds als pup herkend. Het groeien moet ook niet te snel gaan. Die 30 kg daar mag hij zeker nog een jaar over doen, zei de dierenarts.
  • Vanochtend kon het niet langer en moest Robin in bad. Hij past er nauwelijks in, haha. En wij elke keer verzuchten, weet je nog dat hij er de 1e keer in paste? Toen was hij 5 kilo. Hij heeft er maar 1x echt in gepast!
  • We moesten ons vandaag inhouden bij de wandelingen in het Leeuwarder bos (haha, ik moet nog steeds lachen om die naam). Dit is nog niet wat we ons van een zondagse wandeling voorstellen. Maar ook wel handig, want tegen de tijd dat het Leeuwarder bos te klein wordt en Robin urenlang kan wandelen, dan is mijn proefschrift klaar en heb ik daar ook tijd voor. Een meegroeihond dus.
  • Leuke anecdote van vorige keer in het bos (2 weken terug). Mijntje denkt: ohnee, hij gaat toch niet in die sloot springen. Manlief kijkt net de andere kant op en hoort 'plons'. Robin is voor het eerst met een overtuigende plons in het water gegaan! Nou ja, water, het lijkt wel erwtensoep. Maar dat verschil ziet Robin niet.
  • Deze keer probeerden we Robin in een relatief schoon watertje te lokken. Hij zat weer onder de modder. Mijn man wist de schade te verminderen door in een relatief schone plas het zit en lig commando te geven. Was niet genoeg, dus die middag een tweede bad voor Robin.
  • Robin is wat minder vaak in de 'wolf-modus', dat is die houding waarbij hij al liggend wild om zich heen bijt en als je die tanden ziet, is het net een wolf.
  • Dit wil niet zeggen dat we zijn tanden nooit meer zien of voelen :) Snoepjes geven is een spannende onderneming.
  • Er is nog zoveel te vertellen. Maar laat ik besluiten met hoe Robin Asterix probeert te domineren. Hij ging altijd al speels om Asterix heen staan. Maar nu bijt hij in Asterix’ nek. Niet echt bijten, maar toch wel een eng gezicht. Asterix verdedigt zich goed en gaat Robin niet uit de weg. Meestal probeert Asterix rustig verder te lopen. Een keer greep Robin Asterix's vel, hierblijven jij. Pas toen haalde Asterix lichtelijk geirriteerd uit. Nu corrigeren we Robin wel wat meer. En Asterix haalt wat sneller uit. Ik denk dat Asterix nog steeds hoger in rang is. Mickey niet, maar dat is een ander verhaal. Die kiest steeds het hazenpad, maar ook dat wordt al wat beter.

maandag 23 augustus 2010

Onze nieuwe huisgenoot

Robin is geboren op 25 mei 2010. Hij is een flatcoated retriever. We hebben hem uit een nestje in Sappemeer, waar zijn beide ouders wonen. We haalden Robin 10 augustus op, toen was hij dus 11 weken.

We hebben al veel leuke dingen meegemaakt, die het opschrijven zeker waard zijn. Maar om te voorkomen dat ik achter blijf lopen, begin ik gewoon bij vandaag. Dus de overige spannende avonturen volgen misschien nog.







22-augustus-2010
Robin heeft gisteravond en ook vanacht niet gepoept. De hele dag wacht ik af, maar niks. Zou hij zijn botje hebben ingeslikt en zit er iets klem? Hij eet en eet en springt er vrolijk oplos, kortom: hij lijkt 'het wel te doen'. Maar dat eten moet er toch weer uit, de massabalans klopt niet...

23-augustus-2010
Vanochtend bleek alles trouwens in orde, helaas heeft hij zijn bench moeten bevuilen. Opgelucht heb ik zijn 'huisje' weer fris en fruitig gemaakt. Na al dit gedoe zie ik de stromende regen. Ik besluit met de auto mijn werk te gaan (hoe lui en vadzig).


Robin blijft een schatje en een vrolijke wildebras. Hij komt nu echt in de bijtfase, af en toe bijt hij om zich heen als een gemeen wolfje. We maken hem duidelijk dat we niet graag gebeten worden. Hij is ongelooflijk druk vandaag. Later merkt manlief op dat het volle maan is en bovendien stormachtig weer, wie weet is dat het...

Terwijl manlief de deur voor mij opendeed, deed Robin een poging om zijn koffie soldaat te maken. Hij leek zelfs haast een slok te nemen. "Zou hij wat koffie binnen hebben gekregen?", vroeg ik. "Maakt dat nog verschil?", antwoordt manlief.

Manlief heeft Robin al wat geleerd: hij voert het 'zit' commando uit! Het coole is dat hij ook luistert als ik hem dat commando geef! 'Af' werkt ook wel. Robin springt naar de handdoek. "Af" zegt manlief. "Waarom houd je het dan voor mijn neus?", denkt Robin.

maandag 10 mei 2010

De aankoop van onze auto










Een auto, waarom?
Een auto kopen, ik? Alles kan toch op de fiets: broodmeel, 40 L tuinaarde, katten naar dierenarts of pension brengen, een wasmand via Marktplaats kopen, gordijnrails en vooral met mijn accordeon naar de stad... Diezelfde fiets ving ons altijd prima op bij Fietspoint als we ‘even’ naar een dagje naar familie gingen of naar een concert. Maar toch... we wisten steeds meer nuttige toepassingen van een auto te bedenken. Het schijnt ook bij het wonen in een dorpje te horen. En wat zouden we dan veel spullen kunnen kopen! En toen we ook nog eens een huurauto voor onze vakantie zochten, besloten we dat het wel leuk zou zijn als we die auto na afloop zouden kunnen houden.
Voorwerk
Tjee, een auto kopen, waar begin je dan? Eigenlijk wisten we allang wie we  het beste om hulp konden vragen: mijn oudste broertje. “Tja, waar zal ik beginnen?” schreef ik hem, “Ik weet niet eens wat voor merk ik wil... (...) Ik zoek dus een auto waarbij ik niet steeds hoef te gaan klussen, maar het hoeft zeker niet nieuw, groot, luxe of hip te zijn.” Ons oorspronkelijke budget bleek wat zuinig, want: “Een auto tussen laat zeggen een kratje bier en 1000 euro zit wel helemaal onderaan de markt”, luidde zijn antwoord. Via e-mail kregen we wat richtlijnen qua merken (voorkeur Japans) en andere aandachtspunten. “Het zou te ver gaan om hier alle mogelijke mankementen uit te lichten maar enkele belangrijke zal ik wel aangeven. Beginnende bij het rijden. (...)” Dit werd gevolgd door een 300 woorden lange snelcursus voor een proefrit. Al snel werd duidelijk dat we toch liever samen met hem gingen shoppen.
Ik zal jullie lezertjes niet vermoeien met al het vooronderzoek en andere lijntjes die we hadden uitgezet. Ik richt me op de grote dag, zaterdag 8 mei, waarop we een bezoek brachten aan de dealer in Naaldwijk. Jawel, Naaldwijk, want dat was vlakbij mijn broer (Delft) en daardoor haalbaar op korte termijn.
De grote dag en de reis (dit is dus zo’n alinea die je eventueel kunt overslaan)
Het was een mooie reis naar Naaldwijk. Allerhande vervoersmiddelen passeerden de revue vandaag: op de fiets naar het station, met de trein naar Den Haag, alwaar we door middel van tram, bus en mijlenver lopen bij de autodealer belandden. De treinreis naar Den Haag verliep voorspoedig, lekker 1e klas gereisd, compleet met stopcontact voor mijn laptop, maar helaas vergezeld door talloze enthousiaste lentetour reizigers. Vanaf Den Haag stonden de obstakels her en der opgesteld: geen stempelapparaat voor strippenkaarten in de tram en ruim drie haltes te vroeg uit de bus worden gestuurd door de reisplanner. En eenmaal het eerste beste industrieterrein opgestruind, leerde nader onderzoek ons dat we ons op het industrieterrein van Honselersdijk bevonden. Maar onverschrokken zetten onze helden hun tocht voort.
Nee, het industrieterrein van Naaldwijk was wel 8 km lopen, aldus een hulpvaardige passante. Intussen verkende mijn broer het juiste industrieterrein, waar Veenauto.nl zich zelfs tweemaal had gevestigd. Na veel heen en weer bellen en wat lopen (8 km bleek gelukkig 1 km – de reisplanner zat niet helemaal fout) troffen we elkaar dan toch om 13.00 uur. Waarom vertel ik zo’n lang verhaal over de heenreis? Misschien wel om te schetsen welk voor soort reizen we in de toekomst toch liever met een auto zouden maken.
Bij Veenauto
Veenauto is een familiebedrijfje en we werden geholpen door één van de drie zoons. Van de vier Suzuki’s waar we op af kwamen, waren er al drie verkocht, zo ook de enige die binnen het budget viel. De overgebleven Suzuki Alto was mooi blauw (ik heb bijpassende nagellak in die kleur!) maar ook wel iets te prijzig voor ons. Maar we wisten dat er nog meer was... en zo snel als de auto’s verkocht raakten, kwamen er ook weer nieuwe bij. Om die auto’s te bekijken, moesten we naar de andere vestiging, 1200 m verderop. “Zijn jullie met de auto?” vroeg de verkoper. “Haha, nee, die wilden we nou juist kopen vandaag!"
Het schattige autootje, waarin we naar de andere locatie reden, een Fiat Cinquecento, was ook te koop. Er stond eveneens een wat nieuwere versie van 1998. We legden nog even uit waar de auto voor bedoeld was: niet als boodschappen autootje, maar voor een flinke reis naar Spanje en daarna vooral voor redelijk lange stukken op de Nederlandse snelweg. Maar wel liefst een kleine, lichte auto. De autonamen vlogen me om de oren, maar dankzij ons beperkte budget, was de keuze te overzien.
Na wat eliminineren bleven er een paar potentiële kandidaten over, waaronder een Renault Twingo, een Fiat Cinquecento en een Hyundai Excel. Die laatste had mijn broer ‘knap gevonden’ volgens de verkoper: een goede auto voor weinig geld vanwege de niet al te fraaie motorkap. Nee, we kregen de doffe plekken niet met de hand weggepoetst, maar door de aanhoudende regen begon de auto er steeds beter uit te zien. Dus in het Nederlandse klimaat zouden we hier niet eens slechte sier mee maken.
Na een blokje omlopen waren we er bijna uit. De Renault Twingo viel af vanwege het bouwjaar en de kilometerstand. We neigden al wat naar de Hyundai , maar toch... kiezen we een superlichte nette Fiat of toch de Hyundai met wat ‘meer auto voor je geld’? Of toch twee proefritten maken? Vader Veenstra, die ons verder hielp, was wat stelliger dan zijn zoon: “Nee, in die Fiat moet je niet naar Spanje rijden!” Uiteindelijk werden we ook wel blij van de Hyundai. Mijn broer deed nog wat kleine tests tijdens een proefrit en ik kon er ook prima in rijden, wat ook geen onbelangrijk criterium is.
De koop van de Hyundai excel 1.3
Volgens de voorzichtige inschatting van de verkoper was ik niet heel technisch. Dit werd gelukkig later ook wel ingedeeld onder het label ‘normale mensen’. Dus de auto goed reisvaardig maken voor Spanje verdiende de voorkeur boven een korting. Vonden wij zelf ook een goed plan. De motorkap pollijsten mogen we zelf nog eens doen. Mijn broer gaf hun nog wat aandachtspunten mee en onderhandelde er nog wat ontbrekende matten bij.
Ik kon de overdracht gelijk tekenen, zodat broerlief de auto zondag mooi op de verjaardagen mee kan brengen. (Gewoon tegen betaling, want zulke grote verjaardagscadeaus doen wij doorgaans niet.) Mijn andere broer, die nog even op bezoek kwam, begroette ons vrolijk en vatte onze dag treffend samen: “dus jullie hebben een auto gekocht en gaan met de trein naar huis?”