vrijdag 30 december 2011

Vuurwerk

Ook in ons pitoresque dorpje is het eenmaal per jaar oorlog. Zelfs de minst vermogende mensen geven hun laatste spaargeld uit aan vuurwerk. Dit hadden ze beter kunnen besteden aan een reisje naar de Bahama's.

Deze kwinkslagen weerhouden mij geenzins van een avondwandeling met Robin. Zo'n doldriest beest ga je dat niet onthouden, het is zelfs goed om te doen alsof er niets aan de hand is. Ik maak mijn gebruikelijke rondje om de kerk. Ik hoor een fikse knal, een schok gaat door mij heen, maar ik blijf cool. Verderop jankt een hond. We zetten de wandeling voort.

Morgen zijn de rapen gaar. En daarna zijn ze hopelijk snel verteerd. Alvast een gelukkig nieuwjaar!!


P.S. Ik heb nog een ander leuk stukje geplaatst onder een oude datum (destijdsvergeten te plaatsen):
Sommige mensen wil je niet in je keuken hebben.

zaterdag 24 december 2011

Rocky Roads: een heerlijke kerstversnapering

De tijd van familiefilms en cabaret is weer aangebroken. Maar dankzij de BBC ook de tijd van heerlijke kookprogramma's. Verlekkerd maar vooral geïnspireerd zie ik hoe voortreffelijke koks de heerlijkste dingen voor hun gasten maken. Wat heerlijk dat deze mensen zoveel gasten over de vloer krijgen. En dat ze überhaupt mensen kennen aan wie ze hun zoete versnaperingen kunnen slijten. Voor elk ingrediënt bestaat namelijk wel een allergie of dieet of voedingsleer, die het eten ervan vermoeilijkt dan wel verbiedt. Gelukkig zijn wijzelf gezegend met de wonderlijke gave tot bourgondisch genieten.

De inspiratiebron voor onze Rocky Roads was Nigella Lawson. Onze versie is dusdanig veranderd, dat we van een eigen recept kunnen spreken. Toch vind ik het wel aardig om een link naar haar versie te plaatsen: Christmas rocky road by Nigella Lawson.

We hebben de volgende aanpassingen gemaakt:
  • Bij gebrek aan geconfijte kersen in de winkel, gebruikten wij dadels, die eind dit jaar op moesten
  • Ook marshmallows konden  we niet vinden, dus die hebben we weggelaten
  • We konden niets vinden, wat op amaretti biscuits lijkt. Wij dachten aan bitterkoekjes maar die zijn zacht. Uiteindelijk hebben we gewone mariabiscuits gebruikt.
  • Voor gold syrup hebben we karamel schenkstroop gebruikt.
  • Paranoten hebben we vervangen door amandelen.
  • We hebben de helft van het recept aangehouden. Voor zover je nog van een recept aanhouden kunt spreken.
  • Blijft over: 125 gram pure chocolade, 75 gram melk chocolade, dit werd voor het gemak 100 gram van elk.
  • De 175/2 = 87.5 gram boter werd voor het gemak 100 gram.
Verder hebben we de bereidingswijze redelijk gevolgd, zelfs voor de afwerking met poedersuiker en eetbare kerstglitters.

Het resultaat was overheerlijk!!!
(Lees hier wat we voor ons kerstdiner aten.)




Kerstdiner

Kerstmis is de gelegenheid bij uitstek om de vruchten te plukken van onze kookkunsten. Op de kerstdagen zelf reizen we af naar familie, maar gelukkig blijft kerstavond over om lekker zelf te kokkerellen. Met dank aan manlief, die hierop dan ook heeft aangedrongen.

Het thema was hapjes. Dat klinkt heel bewerkelijk, aangezien wij hiertoe natuurlijk niet de schappen met kant-en-klare kersthapjes in de supermarkt leegroofden. Toch viel het reuze mee! We hebben geëxperimenteerd met het blindbakken van de mini-quiches in muffinvormpjes. Maar de quiches hoefden uiteindelijk maar kort te bakken en de overige hapjes waren niet zo bewerkelijk.

Het menu:
  • drie verschillende miniquiches: Zwitserse uientaart, paprika-geitenkaas, en tomaat-olijven
  • salade met mozzarella, tomaat en basilicum
  • stokbrood, stukjes oude kaas, kalamata olijven
  • dessert: vanille en chocolade ijs met warme kersen en hazelnootkrokant

Laat de foto's maar spreken...



donderdag 22 december 2011

Een goede buur...

Bijna kerstmis. Terwijl ik op de markt mandarijntjes tegen een schappelijke prijs probeer te vergaren, paraderen drommen mensen door de winkelstraat op zoek naar kerstversieringen, kant-en-klare hapjes, kiwicakes of andere onmisbare gadgets, zoals fantasiepanties of megapushupbeha’s. Met kerstliederen in mijn hoofd droom ik weg en denk ik aan kerststerren en zelfgebakken tulband.

Ik heb er weer veel zin in dit jaar! Het leukste onderdeel van de voorpret zijn wel de kerstkaarten. Verzette ik me ooit nog tegen deze papierverspilling, nu constateer ik lichte teleurstelling, wanneer op de deurmat post van de belastingdienst overheerst.

Maar waar familie en vrienden het soms laten afweten, springen dit jaar de buren bij! Zelf ben ik ook enthousiast aan het schrijven geslagen. Om vervolgens weer nieuwe mensen aan te steken. En wat blijkt dat leuk te zijn om telkens wanneer je langs de voordeur loopt, weer een nieuw kaartje te kunnen oogsten, tot driemaal toe op één avond! Gretig maak ik de enveloppen open en voor het eerst in ons leven maken we een bonte slinger van kaartjes.

Hulde dus aan attente familie, vrienden en buren. En voor wiens brievenbus ik ongeschonden heb gelaten en ook niet life in kerstknuffels kom voorzien, wens ik jullie lezertjes toch een schitterend kerstfeest toe en een gelukkig nieuwjaar vol verwondering!

zondag 20 november 2011

Jonge hondjes (terugblik)

Robin is alweer anderhalf jaar oud. Doordat hij klein van stuk is, wordt het vrolijke beest soms voor een Border Collie aangezien. Maar hij zit vol streken, zoals het een goede Flatcoated betaamt. Of zou dat door zijn naam komen?

Ik heb nooit beschreven hoe we hem hebben opgehaald. Dit was wel heel bijzonder!





Puppies kijken
We meenden altijd echte kattenmensen te zijn. Ik vond honden best wel eng zelfs. Maar de ene hond is de andere niet en als ik een hond kende, maakte angst plaats voor vertrouwen. Dus op een dag zaten we zomaar in de auto op weg naar Sappemeer om bij een nestje te kijken. Spannend!

De eigenaars hadden twee volwassen flatcoated retrievers en een nestje. Ook nog twee andere honden en een pony, die tevens te koop was. We bedankten vriendelijk voor de pony, maar gingen toch maar bij de puppies kijken. Ik had al wel een vermoeden dat jonge puppies ontzettend lief zouden zijn. Alleen puppies waren wel wilder dan kittens, dus ik stond in het begin toch wat aarzelend bij hun kooi te kijken. Of ik niet even bij de puppies wilde?

Talloze jonge puppies kwamen enthousiast op me af, vochten om aandacht en beten in mijn broek. Plotseling werd mijn broek warm... oh nee, had er eentje geplast? Nee, het bleek gewoon te komen door het geknaag van die heerlijke beestjes. En toen merkte ik dat bijtende honden helemaal niet eng zijn.

En dan moet je kiezen. Ja, welke is nou de liefste? Ze waren allemaal pure onschuld, aan het begin van hun leven. Als beginnende hondenbaasjes kozen we een wat timide hondje. Ik twijfelde: het moest wel een "Robin" worden en geen saai beest. Maar ach, eenmaal op z'n gemak zou hij bij ons wel loskomen.

Robin ophalen
Een halve week later konden we ons puppie alweer ophalen. Hij werd uit de kooi van zijn broertjes en zusjes gehaald. De moeder liep naar hem toe en ging nog even beschermend om hem heen staan. Toen kreeg manlief het hondje in zijn armen, dat dit alles gedwee onderging. Om hem op zijn gemak te stellen, gingen manlief en de pup achterin. Bij het opstarten, zat hij daar nog wat onwennig, maar het duurde niet lang of hij leunde tegen manlief aan. Het blijft echt een heel bijzondere ervaring!

zondag 13 november 2011

Halloweenparty & costume making

Pumpkins scream in the death of night!
Halloween is zonder twijfel mijn favoriete feest. Ik ben groot fan van pompoenen, al weet ik best dat voor de oorspronkelijke Ierse Jack-o-lantarn een biet werd uitgehold. We hebben onze pompoenoogst niet voor Jack-o-lantarns gebruikt. Ik heb zelfs mijn favoriete Halloweenfilm niet gekeken. Wel heb ik een uitnodiging in de wacht gesleept voor een feestje!


Mijn ultieme Halloweengevoel: Nightmare before Christmas

maandag 7 november 2011

Onze bescheiden pompoenoogst

In mei ben ik al begonnen met pompoenen zaaien. Maar liefst 5 soorten zaad die allemaal ook dit jaar opmoesten: variërend van gele sierpompoenen, wedstrijdpompoenen - die beloven groter worden dan jijzelf! - tot de de overheerlijke Haikido pompoen. Sierpompoenen in de voortuin en eetbare in de achtertuin, tot zover mijn tuinierplanning...

Ziehier onze bescheiden pompoenoogst: een heerlijke eetbare pompoen van 5 kg! Vergezeld door wat decoratieve snackpompoenekes.







donderdag 27 oktober 2011

Mooie woorden

Er zijn al veel mooie woorden bedacht: desalniettemin, huiveringwekkend, of om met onze Zuiderburen te spreken: goesting. Dit jaar hoop ik het winnende woord voor 2011 te ontdekken. Moeilijk is dat niet: je neemt een Aldi en een Lidl folder en bladert deze eens door. Manlief bladert nieuwsgierig mee. Ziehier onze top 7.

Jegging
We zijn meteen enthousiast! Helaas niet in mijn maat verkrijgbaar, maar toch handig als je bij Scrabble geen L op je bordje hebt.

Radiografisch horloge
Wat het is, weten we niet, maar let wel: op deze unieke horloges wordt de tijd automatisch weergegeven!

Fantasie-panty
Ook mijn kledingkast ligt er vol mee...


links: sokken; rechts: fantasy-panty's


Multifunctionele antislipmat
Je kunt er romantisch mee dineren, je kunt ermee skiën, tja, wat kan je er eigenlijk niet mee?

Accubezem
Eenvoudig en snel schoonmaken zonder kabel! We hebben er zelf al één staan, die je zelfs niet hoeft op te laden.

Saunakilt
Heerlijk relaxen in de sauna... laat de Schotse warpipes maar aanvangen.

Deurkrukgarnituur
Ook hier weer een nieuw woord voor Scrabble. Wat mij betreft het winnende woord!

zondag 23 oktober 2011

Onze nieuwste gadget

Ziehier onze nieuwe aanwinst: de Exacta! Zo plat, zo strak, zo sexy... en zoals de naam al doet vermoeden: uiterst nauwkeurig. De digitale display druist wel wat tegen mijn ouderwetse levensstijl in. Maar soms moet je ook gewoon hip durven zijn.

Snel op te bergen, lichtgewicht, handig in gebruik; ik denk dat de Exacta zijn plek in menig huishouden zal veroveren. Ik kan maar één klein nadeel ontdekken: je kunt er niet mee e-mailen. Sterker nog: de Exacta zal de PC niet vervangen. Maar dan heb je het idee van de Exacta ook niet begrepen!



maandag 17 oktober 2011

Montag 17. Oktober

Vakantieverslag herfstvakantie 2011 in De Eiffel
[terug naar begin, vorige dag, volgende dag: wordt vervolgd]

Ein besonderes Knuspererlebnis
Vandaag afbakbroodjes, omdat de bakker op maandag niet komt. Gelukkig werd ons ontbijt compleet gemaakt met Knusper Plus, heerlijke cruesli met knackigen Mandeln, wat ons ontbijt tot einem besonderen Knuspererlebnis maakte.

Nationalpark Eiffel
Vandaag een dagje naar Nationalpark Eiffel. Tot onze blijde verrassing is de toegang gratis en we mogen zelfs zo lang blijven als we wilden. En dit is nog eens een bos: niet zo’n Nederlands geval, waar je even door een strookje twijgjes loopt, nee het is unendlich! Een heerlijk dagje wandelen dus in een niet-toeristische ambiance. Dat betekent ook: geen toiletten en -door de schaarste aan prullebakken- moet je in theorie al snel tientallen kilometers met het poepzakje van de hond lopen.

Wolfgarten
Dankzij een gedetailleerde kaart kan je je route goed plannen en zelfs afstemmen op je voorkeur voor loof- of naaldbos. We kiezen uit de talloze wandelmogelijkheden voor een bezoekje aan Wolfgarten. Kllinkt spannend, misschien zijn er wel wolven! De bewegwijzering is precies voldoende om je af en toe gerust te stellen. Wolfgarten blijkt gewoon een dorpje te zijn, slechts bezocht door de enkele bewoner en een toevallige passant. We lunchen aan de picknicktafel en de plaatselijke hond doet de naam van het dorpje eer aan.

Duits bladerdeeg en Paradies Creme
Middels een consumeerspurt door de supermarkt proberen we snel wat eten te vergaren. Want consumeren zullen we! Het Duitse bladerdeeg is anders dan we gewend zijn (dikke rechthoekige plakken), maar blijkt later een overheerlijke basis voor een preitaart te zijn. We blijven steken bij het schap met instant toetjes, dat even eindeloos is als bovengenoemd natuurpark. Het wordt een Paradies Creme met nougat. De sluipreclame voor Dr. Oetker is niet van de lucht.

zondag 16 oktober 2011

Sonntag 16. Oktober

Vakantieverslag herfstvakantie 2011 in De Eiffel
[terug naar begin, vorige dag, volgende dag]

Ein besonderes Ferienerlebnis
Met de hond in de woonkamer slapen is ook wel eens gezellig. Robin begon echter ’s nachts een paar keer te blaffen. Zodra hij de bovenburen hoort, vindt hij het blijkbaar nodig om over ons te waken. Daarom moest hij toch maar de keuken in. Dit bleek prima te werken voor de rest van de vakantie. Wel heel leuk als je ’s ochtends de laatste bent die wakker wordt. Dan wordt Robin binnengelaten en heb je zo’n blij kwispelend hondje om het bed lopen: het ultieme vakantiegevoel!

Deze ochtend loop ik een klein rondje met Robin. Omdat er deze vakantie overdag veel gewandeld wordt, stellen de ochtend- en avondwandelingen weinig voor. Paula’s baasjes komen al snel naar buiten, want die Paula wil wel even spelen. Robin voelt zich inmiddels zo op zijn gemak, dat ik hem gewoon bij Paula kan achterlaten. We hebben echter andere plannen voor vandaag.


Wo Bächer leben
De vier kleine Rundwanderungen um Ripsdorf, die Frau Klinghammer zorgzaam heeft samengesteld, geloven we wel. We willen bomen zien, het liefst veel bomen. Heel ver rijden we vandaag niet voor een boswandeling. We gaan op weg naar Blankenheim voor de wandeling “Wo die Arh erspringt”, maar blijven toch maar steken bij Hüngerdorf (3 km van onze Ferienwohnung) voor de wandeling “Wo Bächer leben”. En zelfs van deze wandeling komt weinig terecht: de bewegwijzering is bijzonder onduidelijk en al snel constateren we dat de beken ver te zoeken zijn. Maar volgens plan of niet, we genieten van de prachtige kleuren van de herfst.

Misschien voeg ik de bosfoto’s later nog toe, misschien ook niet. Ze zijn sowieso bij ons thuis ook te bezichtigen onder het genot van een mok ambachtelijk bereide warme chocomelk.

Vegetarische toad-in-the-hole
Dankzij de goed uitgeruste keuken, kunnen we heerlijk koken, net zoals thuis. Dit wil natuurlijk niet zeggen, dat we de auto hebben volgeladen met blikjes uit eigen supermarkt. Sterker nog: we hebben erg weinig mee hoeven nemen voor deze vakantie. Wel hebben we één ovenschaal mee voor de zekerheid, waarin mijn man zijn befaamde vegetarische Toad-in-the-hole bereidt.

Maar goed overigens dat ik die Römertopf daarvoor niet heb gebruikt (die ik eerder voor broodbakblik aanzag). Want als ik Wikipedia moet geloven, dan hadden we in onze schotel kunnen proeven, wat de voorgaande vakantiegangers zoal in hun vakanties hebben bereid.


Naar volgende dag

zaterdag 15 oktober 2011

Samstag 15. Oktober

Vakantieverslag herfstvakantie 2011 in De Eiffel
[terug naar begin, volgende dag]

Die Reise
Vroeg gaat de wekker, een half uur later staan we toch maar op. We schrapen de laatste spulletjes bij elkaar. Manlief tovert droge plakken oud brood om in heerlijke wentelteefjes en we besluiten met overgebleven verjaardagstaart. Robin trippelt enthousiast door de kamer. We hebben onze plannen en voorpret niet eens met hem gedeeld, maar hij heeft zo’n vermoeden dat hij mee gaat.

Om acht uur zijn we op weg. Robin ruikt naar buiten: waar gaan we naartoe? De eerste stop is zoals altijd al een avontuur: zoveel nieuwe geurtjes, zoveel gras om in te rollen... Of dit nou 5 of 500 km verderop is, maakt hem eigenlijk niet uit.

We zijn nog ruim om tijd om ons tussen 15.00 en 17.00 bij het vakantiehuisje te melden. Eventjes Köln bekijken dan maar. Een uur later is de auto geparkeerd en kunnen we wat rondneuzen. Nog een uur later hebben we het weer gezien. Op naar het huisje!


Die Ferienwohnung




In het rustige Ripsdorf bij een basisschooltje en wat andere woningen staat hij dan: onze Ferienwohnung. Een trapje slingert omhoog door een lieflijk tuintje. De sleutel ligt al klaar in der Zeitungskasten. Ook van binnen is het huisje prachtig! Mooie gepleisterde muren, praktische tegels op de vloer (handig met oog op hondenharen) en zeer sfeervol ingericht.






In de keuken is alles, maar dan ook echt àlles aanwezig: een koelkast, een oven, zelfs een magnetron, servies en allerhande keukenapparatuur: een koffiezetapparaat, een waterkoker, maar ook een broodrooster, een handmixer, en zelfs een bakvorm voor als je brood zou willen bakken.




In de woonkamer worden we gastvrij verwelkomd met een pakje Merci chocolade. Nadat we deze hebben gekeurd, leggen we het pakje veilig weg voor de hond. Een verdere ontdekkingstocht door het huisje volgt: schilderijen, houtsnijdwerkjes, beeldjes, en allerhande bij Kringloop verkregen niemendalletjes. Er is een aparte slaapkamer met tweepersoonsbed en hoogslaper, maar ook een slaapkamer, die door sierlijk houtwerk van de woonkamer word gescheiden.


Een beetje kitsch...
Mooie kattenbeeldjes!











Zelfs de toiletborstelhouder
was met zorg uitgekozen.


En wat is dit voor creatiefs?
Natuurlijk: een verborgen reservetoiletrol











Die Umgebung
Na een snelle ontdekkingstocht willen we ons toch even netjes melden. De buren verderop weten ons te vertellen waar die familie Klinghammer woont. Of onze honden even willen spelen? Het klikt prima tussen Paula, 10 maanden oud, en onze Robin. De baasjes, een Duits/Spaans stel zijn blij dat die Paula wat energie kwijt kan. Even later melden we ons bij mevrouw Klinghammer. We kunnen aangeven wat voor broodjes we van de bakker lusten en verder hoeven we helemaal niets te regelen!

Intussen is het al wat laat. We laten Robin even alleen, wat hij lijkt te accepteren, dankzij een lekker kauwstaafje. We doen wat boodschappen in Blankenheim, 12 km verderop. De supermarkt is ook één grote ontdekkingstocht! We zouden hier uren kunnen rondlopen, ware het niet dat ons hondje alleen ‘thuis’ is. De Duitsers lijken van koken te houden en kunnen hun ingrediënten hiervoor daadwerkelijk bij de supermarkt krijgen. Een gewoon pak suiker kopen valt niet mee: we banen ons een weg door geleisuiker, kandijsuiker en janhagel.

Ende des Tages
Bij terugkomst is Robin dolblij en vervolgens ook heel moe. Met behulp van een kauwstaaf, proberen we Robin te leren op een dekentje te liggen, zonder deze kapot te knagen. Een eenvoudige doch liefdevol bereide maaltijd van aardappels, bloemkool, en een maïskolf is de perfecte afsluiting van een dag met zoveel indrukken.

Ik kruip in bed en typ nog even mijn verslagje. Ik voel dat mijn voeten moe zijn en we hebben vandaag nog niet eens gewandeld. Manlief ligt in bad en wild smakkend kauwt Robin zijn kauwstaaf aan flarden.


Naar volgende dag

dinsdag 4 oktober 2011

Product review: speeltjes voor de hond

Ter gelegenheid van dierendag.

Met dat heerlijke wilde beest van ons gaan er ook de nodige speeltjes doorheen. Ja, u leest het goed: speeltjes. Net als hondekoekjes en botjes zijn ook hondespeeltjes vergankelijk. Geen enkele fabrikant geeft garantie op hun onverwoestbare dierenspeelgoed. Wij weten wel waarom.

:( De hondenfrisbee
Eigenlijk wilde ik met de hondefrisbee beginnen. Zoals de naam al doet vermoeden, kan hiermee worden gefrisbeed met de hond. Hij is gemaakt van doek gespannen over een rond touw. Touwen zijn goed voor hondetanden, in tegenstelling tot zo'n plastic mensenfrisbee. Alleen... ik heb de hondenfrisbee nooit op foto vast kunnen leggen. We kregen hem drie keer cadeau, waarbij hij met toenemende snelheid werd vernield.


:) Rode bal
Deze bal kan met brokjes worden gevuld. Wat heb ik een lol gehad, toen ik een keer Robin's hele maaltijd erin deed. Maar dat werd wel een bende. Ook zonder brokjes wordt hier vaak op geknaagd en gek genoeg overleeft dit ding dat.




:( Autobandje
Onverwoestbaar...




:) Nog een rode bal
Ook deze kan met brokjes worden gevuld. Door de in te stellen opening, ligt de moeilijkheidsgraag wat hoger. Dikwijls geeft Robin het op, om hem een dag later weer met hernieuwde interesse op te pakken.




:) Piep
Een plastic botje dat piept! Mijn man wist me te vertellen dat het gepiep doet denken aan een schreeuwende prooi. Is onze hond echt zo wreed? Hoe dan ook: het klinkt gezellig en we hebben er meerdere, aangezien de piep er na verloop van tijd uit gaat. Eigenlijk is dat zo erg nog niet: 's avonds ruilen we piep altijd voor een niet piepende piep om.



:( Het speeltje zonder naam
Tja, wat is dit voor iets? Robin kreeg het op ons gezamelijke verjaardagsfeest. Je kan er vast leuke spelletjes mee, maar hoe werkt het? Het is vast zo'n speeltje om samen met de hond mee te spelen, anders maakt hij het misschien kapot. Zou je hem aan de bal... oh, het touw gaat los! En nu begint hij aan het plastic te knagen. Hmmm...




:) Piepende bal
Na al die binnen enkele nanosecondes vernielde speeltjes zochten we toevlucht tot de Action shop. Hier nog een leuke variant op piep. We weten niet of we deze piep of bal moeten noemen bij het trainen. Wel kunnen we deze aan het rijtje duurzame speeltjes toevoegen.




:) De duurzame hondenfrisbee!
Wederom een hondvriendelijke frisbee. Je moet deze wel steeds af moet pakken, maar toch gaat deze wat langer mee. Hoewel... De eerste belandde in de vijver! Volgens de verpakking zou hij drijven, maar dat doet hij alleen als hij netjes horizontaal op het water landt... Robin kan niet onder water zoeken. Het arme beest bleef maar zoeken, waar was zijn nieuwe speeltje gebleven?

Snel weer een nieuwe gekocht. En heel voorzichtig gegooid. Alleen deze keer ging Robin er zelf mee het water in. Toen de frisbee langzaam begon te zinken, bedacht ik me niet lang. Ik stapte met mijn laarzen in de plomp. Dit zou me geen tweede keer gebeuren. Nu gaat de frisbee alleen mee naar wandelplekken zonder water.





:) De tennisbal
Leuke dingen, zolang je ze maar afschrijft wanneer je ze meeneemt naar het park. Gelukkig hebben we een hele hoop tweedehands tennisballen en is dat geen probleem. Robin mag ze zelfs binnen houden. Eén keer heb ik een bal af moeten pakken in het park. De schil zat los en ik gooide hem onopvallend in de prullebak. Althans, dat hoopte ik, maar nee, daar trapte Robin niet in. Als een razende roetsjte hij wild door alle struiken. Om daar vervolgens met 100 kleefbolletjes uit te komen.



! De voetbal
Heel leuk zo'n lekke voetbal. Alleen niet tegen Robin's vernielzucht opgewassen. Samen spelen dus maar.



:) Touw
Meestal wel een goede aankoop: Robin wordt er blij van en doet er wel een tijdje mee.



Uiteindelijk verliest het touw. Maar hier heeft Robin wel een tijdje mee gedaan!
:( Weer een speeltje zonder naam
Is ons hondje nou zo vernielzuchtig? Ik denk dat het wel meevalt. Het speelgoed wordt vast getest door honden die zwaar aan de medicijnen zitten.




Als Robin jarig is...
wil hij het liefst botjes en kouwstaafjes, zo'n groot touw en natuurlijk tweedehands tennisballen.
Fancy speelgoed weet hij niet op de juiste waarde te schatten.

zondag 25 september 2011

Multifunctionaliteit

Multifunctionaliteit is een groot goed. Vroeger gebruikte ik dit curverkrat om spullen in op te bergen. Later werd het een wasmand. Maar je kunt er nog veel meer mee!



woensdag 21 september 2011

Robin is een echte wereldburger

We hebben een vakantiehuisje in de Eiffel geboekt en dat maakt me hondsdolblij! Om besmetting van onze hond te voorkomen, werd hij vandaag ingeënt tegen rabiës. Ook kon hij direct worden gechipt, iets wat in veel landen verplicht is, in Nederland binnenkort ook. Voor ons, mensen, zal deze plicht vast ook niet lang op zich laten wachten.

Zoals altijd sprong Robin enthousiast in de auto, plaste tegen een struik en liep blij snuffelend mee naar binnen. Gelukkig: onze hond is niet bang voor de dierenarts. Toen de deur van de spreekkamer dichtging, had Robin door dat hij erin geluisd was. Gelukkig was het zo gebeurd met de enting en de chip. De chip werd nog even getest met een scanner. Het blijft een bizar idee. Nu begrijp ik waarom honden niet mee mogen in de supermarkt. Wat zou de scanner aangeven als Robin langs de rolband loopt? Maar dit even terzijde.

Nu ik toch bij de dierenarts was, heb ik mijn zorgen over Robin’s stagnerende gewicht nog even geuit. Voerde ik hem echt niet te weinig? Nee, groter zou hij niet worden. Ietsje breder nog, maar hij moest niet dik worden. Misschien was hij toch niet helemaal raszuiver. Beide ouders zijn flatcoated retrievers en van ‘normaal’ formaat, maar inderdaad, Robin heeft geen stamboom. Nou ja, het was gewoon goed zo, ik was gerustgesteld.

Gek toch, dat zulke dingen volgens het boekje moeten gaan. Zo werd ik vroeger als klein bestempeld; met groeicurves voorspelden knappe dokters dat ik niet groter dan 1.58 m zou worden. Mijn moeder zal me vast hebben verteld dat dat helemaal niet erg was, waarop ik als een gek ben gaan eten en 7 cm heb weten te winnen. Welnu onze hond dus niet, die trekt lekker zijn eigen plan.

Na afloop deed Robin een plasje tegen de toonbank. “Dat doet hij anders nooit!” zei ik geschokt, om er direct aan toe te voegen: “maar dat zeggen ze waarschijnlijk allemaal, he?”



Lees verder over de vakantie op:

Samstag 15. Oktober
Sonntag 16. Oktober
Montag 17. Oktober
...

zondag 18 september 2011

Sommige mensen wil je niet in je keuken hebben

Over internetvervuiling.

Sommige mensen wil je niet in je keuken hebben. Zoek je nietsvermoedend naar vegetarische currygerechten, doet de zoekfunctie van Smulweb ineens hele andere suggesties. En dan ontdek je dingen, die je liever niet had geweten: creaties uit eigen keuken van een iets te creatieve hobbykok. Dit overkwam mijn man gisteren.

Een link naar de betreffende recepten vind ik wat teveel eer, maar zoek eens op Smulweb.nl op cornflakespap, knackebrödsoep of alprocake.

Toen ik dus kreten van ontzetting hoorde, afkomstig uit de keel van mijn man, snelde ik naar de laptop om eens mee te kijken.

De Allerhande-achtige kookstijl van deze hobbykok viel gelijk op: blikken, potjes en kant-en-klare sauzen werden niet geschuwd en gingen keurig door elkaar gehuzzeld in de magnetron. Maar wàt gaat er allemaal in!? Vol afgrijzen lazen we hoe sperziebonen, hütenkase, ketchup of curry èn appelmoes in de cornflakespap gaan. "Zelf verzonnen?” reageert iemand bijdehand.

Of wat dacht je van rijstepap de luxe met heerlijke toevoegingen als aardbeien en kaas? Bij weer een ander gerecht bleek een fornuis overbodig, want de lekkerste “smeuïge pasta” krijg je door de macaroni een nacht in koud water te laten staan. We wisten niet of we moesten lachen of huilen.

Bij de alprocake maakte de kok zich er wel heel gemakkelijk vanaf. Cakemeel en alproboter werden in de bakvorm gemengd en hup, de magnetron in. Dat kan niet hè? Meel met boter is geen cake!

Vragen als “Waarom?” of “Ben je op je hoofd gevallen?” gingen door ons heen. Zouden we reageren? Iemand was ons al voor. Met de opmerking “Ik zou nog er een pot pindakaas aan toevoegen”. Briljant.

De profielschets van de receptenplaatser is veelzeggend. “Mijn pagina is 2.896 keer bekeken en 0 keer gebookmarkt.” En wij houden het voor vandaag toch maar bij ons eigen kookboek.

zondag 4 september 2011

Tuinmetamorfose (2)

Deel 2 van een terugblik op ons tuin-bouwproject.

Volharden
Vele dagen hard spitten en metselen. Er kwamen ineens verdacht veel merels in de tuin.

Budget
Uiteraard hebben we het budget van 0 euro overschreden.

Tuin pimpen
En tenslotte nog wat mooie tuinmomenten...

zaterdag 3 september 2011

Tuinmetamorfose (1)

Deel 1 van een terugblik op ons tuin-bouwproject.

Afgelopen lente begon het te kriebelen: er moest ècht iets aan de tuin gebeuren. Tot nu toe hadden we alleen de ergste rimboevorming bestreden: een paar bomen, die veel te groot voor ons tuintje waren, gekapt, wat voor gras door moest gaan gemaaid en wegrottende paaltjes vervangen door evenmin duurzame hout- en laminaatresten. Dit moest dus een tuin worden. Budget: ongeveer 0 euro.

dinsdag 30 augustus 2011

De man van de geitjes

Mooi toch, vindt mijn man, dat we niet voor alles afhankelijk zijn van de supermarkt. Zo halen we onze eieren graag bij onze achterbuurman, ofwel "de man van de geitjes". Over de man van de geitjes heb ik nog nooit verteld. En dat terwijl hij het straatbeeld in ons pitoresque dorpje ècht afmaakt, wanneer hij met zijn klompen op de fiets zit om de geiten en de kippen te voeren. "Goedemorgen, mooi weer hè?", zegt hij bijna altijd. Het is hier blijkbaar best vaak mooi weer.

De geitenweide is een prachtig plekje, waar we zelfs voordat we een hond hadden al graag naartoe wandelden. De geitjes huppelen geconditioneerd naar ons toe en vechten om het gras van de andere kant van het hek. Kippen in alle kleuren lopen er tussendoor en wanneer ze gevoerd worden, pikken ook de eenden en de kauwen een graantje mee. Een gezellige beestenboel dus. Maar goed, de kippen zijn vandaag in de hoofdrol, vanwege hun heerlijke eieren. Eieren die met recht scharreleieren of vrije uitloop eieren kunnen worden genoemd.

Voor het luttele bedrag van €1.15 heb je al zo’n doosje eieren. Met het dringende verzoek of je het doosje wel weer inlevert. Maar dan heb je niet alleen 10 eieren, je krijgt er ook gratis advies bij hoe je deze moet koken: de kleintjes 3.5 min en de grote 5 minuten. En advies over je sierpompoenen: hoe je de slakken ’s avonds met een zaklamp op kunt sporen en hoe je rotten tegengaat door ze op een bedje van stro te leggen. Of hulp bij het bijvullen van de motorolie.

Nee, we zijn niet altijd afhankelijk van de supermarkt... maar wel van het weer. Twee weken terug wilden de kippen niet leggen. Na een paar dagen op rantsoen, zwichtte ik voor de continuïteit van de supermarkt. Een paar uur later stond de man van de geitjes toch met een doosje op de stoep... Prima toch: doen we de supermarkt eieren in de quiche en de eitjes van de geitenweide als delicatesse. Blij nam hij het lege eierdoosje van de supermarkt in ontvangst: “mooi doosje!”. We praatten nog wat over de onzin van het “vrije uitloop” label op dit doosje en trots vertelde hij dat men zijn eieren echt lekkerder vindt.

dinsdag 23 augustus 2011

Welkom eerste bloglid!!!

Kijk daar wordt ik nou blij van: mijn blog heeft een lid! Ik maak een blijde vreugdesprong zoals verder alleen de geitjes bij ons in het dorp dat kunnen. Weest welkom, Bram! Ik ga vast nadenken over een welkomscadeau... misschien wat mooie theekopjes?

Verder had ik afgelopen week 44 pageviews. Nee, zo vaak heb ik zelf niet op mijn blog gezeten... Reden dus om mijn blogvoornemens voort te zetten: elke week een stukje. Aan inspiratie ontbreekt het niet. Ik heb alleen nog een ander boek, dat afmoet.

Let trouwens op, beste lezertjes, ik kan in de tijd reizen. Sommige stukjes verschijnen dan in het geniep, dus je zult goed moeten zoeken. Om het toch een beetje mysterieus te houden...

zondag 21 augustus 2011

Gras drogen voor pompoenen

Toegegeven, het ziet er wel een beetje mal uit. En daarom moest het even op de foto...

Door de vele regen wordt de grond zo nat. Om te voorkomen dat de pompoenen gaan rotten, kon ik ze het beste op een bedje van stro leggen. Dit was een tip van de man van de geitjes. Bij gebrek aan stro, leek hooi mij ook wel een goed alternatief. Gelukkig waren ze juist bezig om het gras in het park te maaien. Alleen nog even drogen in de zon.



vrijdag 12 augustus 2011

Aldi versus AH: consumeren of consuminderen?

Consumeren is één van mijn labels op dit blog. Ik had het natuurlijk consuminderen kunnen noemen, naar de levenswijze die mij zo aanspreekt. Misschien hoop ik op deze manier de gewone – door de media tot kooplust aangezette – medemens naar mijn blog te trekken. Opdat hij zich bij het lezen van mijn stukjes af zal vragen: kopen, waarom eigenlijk? Helaas... de waarheid is dat ik ook maar een mens ben. Daarom gebruik ik één overkoepelend label voor beiden.

Als tijdelijk doch desparaat werkloze huisvrouw steek ik soms wat extra tijd in het vergaren van goedkoop voedsel. Je bekijkt eens wat acties, loopt eens door een andere supermarkt die adverteert met ‘waar het opvalt, dat het meevalt’ en constateert dat het daar inderdaad opvalt àls het meevalt. Uiteindelijk ontkom je natuurlijk niet aan de onbetwistbaar goedkoopste supermarkt: de Aldi. Ze hebben niet alles, maar juist daarom zijn ze zo goedkoop.

Als elitaire Albert Heijn ganger heb ik vreemd genoeg nooit het gevoel gehad veel geld aan boodschappen te spenderen. Maar nader onderzoek leert dat de groenten, mits aanwezig bij de Aldi, soms ècht goedkoper zijn. Dan moeten bonusaanbiedingen natuurlijk geen roet in het eten gooien. Het loont dus om voor een paar groenten naar Aldi uit te wijken en de rest bij Albert Heijn te halen.

Vreemd genoeg zie je precies het tegenovergestelde als je kijkt wat degene voor je op de rolband heeft uitgesteld. Dan moet je wel het geluk hebben dat die persoon jou met je twee stuks groenten niet voorlaat, maar dat komt ook in ons vriendelijke dorpje nog wel eens voor. Meestal is de loopband volgeladen met vrachten Cola, pakken limonades, blikjes bier, driedubbel verpakte koekjes of lunchrepen, en kant-en-klare en hamburgermaaltijden.

Tja... ik kom nu toch op consuminderen uit. En ik begrijp ineens waarom andere mensen hun weekboodschappen niet op de fiets meekrijgen.

zaterdag 6 augustus 2011

Enthousiast over mijn koelkast (2)

Wij gooien bijna nooit eten weg. Bij hoge uitzondering misschien een keer een half blikje maïs. Maaltijden worden keurig op elkaar afgestemd en we hebben ook een klein overzichtelijk koelkastje. Deze week bleef ik toch zitten met 1 1/2 peen, wat stronkjes paksoi, en 1/2 blikje bonen. Wat moest ik hier nu mee, zonder direct toevlucht te zoeken bij onze hond?

Gelukkig wist mijn man wat lekkers: stoofpotjes. Hierin gingen de genoemde restjes groenten en bonen, een halve ui, die ook in de koelkast lag, een tomaatje, talloze kruiden, zowel gedroogd als vers en wat nieuw gekochte champignons. Heerlijk met gegratineerde aardappeltjes erbij!

















De koelkast is weer leeg voor de nieuwe week. En ik ben weer enthousiast over mijn koelkast!

Edit d.d. 10 augustus 2011: onze koelkast opereert liever achter de schermen. Een dag na publicatie leek hij ermee op te houden... Gelukkig blijkt het mee te vallen en komen we er met de schrik vanaf.



woensdag 3 augustus 2011

zaterdag 23 juli 2011

Smaken top vijf

Net als lievelingsbloemen heb ik ook lievelingssmaken en zelfs een heuze smaken top vijf. Hierin staan zonder twijfel aarbeien, olijven (Kalamata als ik moet kiezen) en basilicum. Oh basilicum... als ik er in de supermarkt langs loop, loop ik altijd even terug om aan het plantje te ruiken. Het liefst zou ik er als een geit mijn tanden in zetten. Dankzij een jarenlange training, heb ik dergelijke uitspattingen gelukking onder controle.

Voor de overgebleven plekjes worden constant nieuwe verkiezingen houden. Koriander is een serieuze kandidaat, maar geitenkaas kan eigenlijk ook niet ontbreken. En wat te denken van tijm, chocolade, versgemalen peper, port, geraspte citroen en een goedgelukte appeltaart... Het wordt druk in de top vijf. Dat kan natuurlijk niet, want er passen er maar vijf in een top vijf.

Voor de zekerheid stel ik het maar heel voorzichtig: “oh ja, die smaak nomineer ik ook voor mijn smaken top tien...” Had ik eigenlijk al verteld dat manlief mij soms van nerd-achtig gedrag beticht?

woensdag 20 juli 2011

Lievelingsbloem

Het begon ongeveer zo. Ik zei tegen mijn man: de narcis, dat is nou mijn lievelingsbloem! Prachtig geel - dit was ooit mijn lievelingskleur - en met zo’n fascinerende trompetkelk. Wat een bloem!

Toen kregen we onze eerste bloembollen voor in de tuin. Hierbij zaten blauwe druifjes. Zo mooi blauwpaars... oh ja, dat was ook mijn lievelingsbloem.

En wat te denken van de roze hyacint, die de lente zo blij inluidt? Ook mijn lievelingsbloem. En vergeet-me-nietjes niet-te-vergeten. En viooltjes natuurlijk. Sinds kort heb ik ook de schoonheid van de petunia ontdekt. En de margriet: de witte, de gele, de Spaanse, de reuzemargriet... allemaal even prachtig!

Steeds regelmatiger wees ik bloemen aan in tuintjes en vertelde mijn man enthousiast: dat is mijn lievelingsbloem! Nu hoef ik alleen nog maar te wijzen, een enthousiaste kreet te slaken of een bloemennaam te noemen en manlief concludeert: dat is zeker ook je lievelingsbloem?

maandag 27 juni 2011

Mijn wonderbaarlijke ontsnapping van Hyves (2)

Als je een Hyves of Facebook account aanmaakt, dan hoef je niemand uit te leggen waarom. Je bent immers sociaal, gezellig en hip. Hef je dat account echter op, dan heb je ineens wat uit te leggen...

Het leek zo handig: al je vrienden beheren met één account. Een gewoon adresboek zou ook veel te klein zijn voor al die vrienden, want vandaag de dag kennen we al gauw honderden mensen. Maar dan heb je die vrienden in het echte leven, die niet aan Hyves of Facebook doen. Of wel een account hebben, maar ‘er niets mee doen’. Dat maakt het synchroniseren van digitaal en eh... echt leven wel lastig.

Loslaten en vereenvoudigen, dàt was de ultieme reden om ontsnappingsplannen te beramen. Op één of andere manier kostte dat Hyves profiel nodeloos veel energie. Doen alsof je 24 uur per dag dolgelukkig bent, ja zelfs digitaal de schijn ophouden kan slopend zijn. De tijdsverspilling, de ergernis over de term ‘vrienden’... het zeurde toch door mijn hoofd, vroeg toch om aandacht.

Facebook was Hyves al moeiteloos voorgegaan. Bij Hyves was de stap echter groter, die vrienden leken belangrijker. Ik moest loslaten: de angst om iets te missen. Die teruggevonden contacten van vroeger, je kon stiekem kijken waar ze uithingen, maar van contact was nauwelijks sprake. Ik moest vereenvoudigen: vrienden zijn simpelweg diegenen die op je verjaardag komen. Hiervoor hoef je dus niet op talloze profielen in te loggen. Ze zijn gewoon bereikbaar via e-mail, post of telefoon.

Soms lees ik in artikeltjes, dat mijn drijfveren niet uniek zijn. Tijd voor echte vriendschappen en gesprekken die ergens over gaan! Tja, hoe moet je dit nou uitleggen aan mensen die het echt niet snappen? Ik word al moe bij het idee. Degenen die het meest ontzet reageerden op mijn aangekondigde vertrek, zijn tevens degenen, die mijn e-mails het vaakst negeren. Pijnlijk!

De geitenweide

Foto's door Mijntje (geitenweide) en manlief (molen, kleine geitenweide).

Geitenweide
Een kleine impressie van de geitenweide. Een aardig stuk weide (niet te zien op deze foto's) waar geiten en kippen dartelen en scharrelen. Wordt onderhouden door onze achterbuurman (de man van de geitjes).











Kleine geitenweide
Een wat kleinere weide met een lief geiten-gezinnetje. De eigenaars/verzorgers wonen ernaast.













Dit doet me sterk aan bepaalde familieleden denken...









Foto's