donderdag 15 mei 2014

Mijn comeback op Facebook: in testfase

Mijn ontsnapping 
Laat ik het verhaal chronologisch vertellen. Ooit verliet ik wijlen Hyves en Facebook. Ik vond het maar ingewikkeld, zo’n tweede brievenbus en tweede leven. Mijn groeiende vriendengroep stond in schril contrast met het aantal kaartjes op mijn verjaardag. Ook werd ik ineens de secretaresse van manlief, een wijs man, zonder digitale profielen. Wat wilde ik graag loslaten en vereenvoudigen! Op een dag lukte dat: ik werd opgeheven, ik werd uitgegumd en ik verdween. Verwonderd constateerde ik dat ik nog steeds bestond: ik was ontsnapt naar het echte leven.


Mijn blog
Wel heb ik op zo’n sociaal netwerk het bloggen ontdekt. Dat beviel goed en werd ook graag gelezen (ziehier mijn allereerste stukje). In de ruimte van mijn verdwenen profiel ontstond nog meer creativiteit. In 2011 vierde mijn blog hoogtijdagen. Dat wil zeggen: ik plaatste veel stukjes. Of deze gelezen werden, weet ik niet zeker. Maar ik ben ervan overtuigd dat een omvallende boom ook geluid maakt als er niemand luistert. Probeer maar eens stiekem te luisteren!

Mijn comeback
Of ik Facebook gemist heb? Niet echt. Teruggevonden vrienden hingen als een zwijgend behang aan je muur. Na mijn ontsnapping bleken er genoeg herauten in functie, die mij de gemiste nieuwtjes live kwamen brengen, onder het mom van “Heb je het niet gelezen op Facebook?” Soms miste ik een feestje, soms werd ik persoonlijk uitgenodigd.

Maar ik houd wel van gezelligheid. In een tijd, waarin kaartjes bijna niet meer worden geschreven en smartphones geen belfunctie meer hebben, lijkt dit toch dè manier om te delen. En ervaringen delen is leuk, de ongecontroleerde informatiestroom echter wat minder. Ik hoop het rustig te houden op mijn Facebook pagina. Mijn digitale huiskamer is immers mijn blog: een blog over het echte leven.

Mijn conclusie?
De gekte bleek heftiger dan ik kon bevroeden. Facebook slaapt nooit. Of zijn jullie echt in het holst van de nacht wakker om nieuwe vriendschappen te sluiten? Voorzichtig deel ik een bloglink met alleen vrienden. Het wordt ge-shared en ge-liked, maar niemand vertelt mijzelf wat ze ervan vinden. De welbekende facebook-stress slaat al toe. Daar valt bijna niet tegenop te mediteren.

Tegen beter weten in geef ik het een kans. Het is net als boodschappen doen in de grote stad: je vindt soms handige spulletjes die ze in ons pitoresque dorpje niet hebben, maar een overdosis aan prikkels ligt op de loer. Ik spaar zulke boodschappen altijd op en zo zal ik dat ook met Facebook doen. Vandaar dus mijn oproep: e-mail als je mij iets wil vertellen en reageer op deze pagina als je een mening over mijn blogupdates hebt. Een reactie op mijn blog voelt bijna als een goed gesprek bij mij in de huiskamer: gezellig!


P.S. Een dikke pluim voor 4 nieuwe blogvolgers (via nieuwsbrief en Google). Zodra nummer 5 zich meldt, ga ik cadeautjes uitdelen!

(gereviseerd 18-mei-2014)

4 opmerkingen:

  1. Leuk, ik schenk nog een digitaal kopje thee in voor mijn gezellige tante! (en een echte voor mijzelf)

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Reageren via mn google-account lukt me nog steeds niet. Nu probeer ik het zo...

    Groetjes Marieke (die nog even aan het gezichtsboek probeert te ontsnappen :-)

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Jeuh het is je gelukt! De meest fervente gezichtsboekers zijn hier niet in geslaagd hoor! Behalve mijn gezellige tante Willemijn. Verstandig dat je nog aan gezichtsboek probeert te ontsnappen. Binnen 12 uur wist ik het: niets voor mij(ntje). Het is ook officieel bewezen dat het veel stress oplevert. En wat techniek betreft: het reagereren via ouderwetse e-mails bevalt me ook prima!

    BeantwoordenVerwijderen

Heb je iets leuks toe te voegen? Gezellig! Plaats hier je reactie. Toon vervolgens aan dat je een echt mens bent (spamfilter). Tenslotte nog even geduld i.v.m. moderatie.