zaterdag 20 december 2014

Keeping up appearances

Schone schijn...
Dagelijks stap ik in mijn glazen muiltjes, voorzie mijn gezicht van een laagje plamuur, en rijd, gehuld in zoete parfumgeuren, in mijn luxe Saab naar mijn werk.

Het is een dolle boel op school: in de vroege ochtend prop ik de hoofden van mijn leerlingen vol met allerhande wetenswaardigheden, in de lange middag proppen de leerlingen mijn hoofd vol met onophoudende vragen en zoetriekende geuren van esters, die mijn hersens langzaam maar zeker doen oplossen.


Halverwege de week heb ik wat extra plamuur nodig. Ik trakteer mijn collega’s eens op zoete koek, zodat we enthousiast en constructief kunnen vergaderen over mooie plannen voor de school.

Mijn familie en vrienden zien hun carrièrejagende nicht, zus, of vriendin maar weinig. In vakanties en weekends kom ik bij in het floating centrum, doe ik boodschappen met de auto, of bereid samen met manlief een fancy maaltijd in onze nieuwe keukenmachine. Het is druk, maar we hebben het goed voor elkaar!












De werkelijkheid…

...is soms weerbarstig. De glazen muiltjes zijn al direct vervangen door sportieve schoenen. De laag plamuur is dun en vertoont barsten. De luxe Saab heb ik voor “fietsengeld” gekocht, want er stond niets op mijn bankrekening. Ik gooi mijn hobby's overboord om plaats te maken voor één ding: werk.

En de zoete koek? Die wordt ietwat argwanend ontvangen. Gebak zonder reden... zomaar voor de gezelligheid? En dan ook nog van een scheikundige? Een collega neemt het voor mij op: ik ben immers procestechnoloog. Het wordt toch wel gewaardeerd.

De Rocky Roads, die ik trakteerde, staan symbool voor het werk van een docent: zo zoet als suiker, maar wat is de weg toch vol stenen! Ook staan ze symbool voor de samenwerking. Want een docent heeft heel wat anders aan zijn hoofd dan mooie plannen maken. Tijdens de vergaderingen valt dan ook regelmatig een huig van een gapende collega te bespeuren en de stiltes die vallen, spreken boekdelen.

Maar toch... ook suikerzoet. Want terwijl ik door een berg werk zwem en hierbij soms steeds verder van de kant af raak, steken mijn collega's geregeld een zwemhaak naar mij uit. Mijn aftakelende lichaam snakt naar vakantie, maar mijn geest voedt zich gestaag met enthousiasme, kleine successen en mooie plannen.













Inmiddels is het vakantie! Dus binnenkort wat meer stukjes op mijn blog: wellicht een terugblik op mijn werk, de loze kreten in het kerstpakket, en andere leuke dingen!

1 opmerking:

  1. Haha , de schone schijn! Hier niet anders, ons perfecte gezinnetje draait zo soepel, maar vraag niet wat dat kost aan inspanning! Bij jou dus nieuwe anders... Met kinderen moet je het van je werk hebben om uit te rusten.

    BeantwoordenVerwijderen

Heb je iets leuks toe te voegen? Gezellig! Plaats hier je reactie. Toon vervolgens aan dat je een echt mens bent (spamfilter). Tenslotte nog even geduld i.v.m. moderatie.