zondag 26 april 2015

Een koekje van eigen deeg

Om te beginnen: gefeliciteerd !!
Nee, deze felicitatie is niet voor de koning, maar natuurlijk wel voor Marieke, die ook jarig is. Ondanks mijn onvermoeibare pleidooi voor handgeschreven kaarten, ben ik zelf nog niet in mijn pen geklommen. Shame on me! Dat ga ik goedmaken hoor, en wel met een pak kandijsuiker.

Welkom trouwens, ook andere hooggewaardeerde lezers! Dat is ook wat: schrijf ik eindelijk mijn tweede blogstukje dit jaar, heeft bijna niemand enig idee waar het over gaat. Tijd voor enige toelichting...



Na een lange periode van nergens-tijd-voor, begon ik zo nu en dan toch weer te mijmeren van ik-zou-zo-graag... Maar waar zou ik beginnen met schrijven? Welk onderwerp is goed genoeg om onopvallend mijn blog binnen te sluipen en jullie mijn brute afwezigheid te doen vergeven? Maar natuurlijk: koekjes!

Vorig jaar had ik me vol enthousiasme op een nieuwe hobby gestort: het maken van de pot-vol-koekjes. Dit zijn een soort bakmixen in een pot, waaraan je alleen de 'natte ingredienten' zoals boter en eieren hoeft toe te voegen. Het moet er natuurlijk wel leuk uitzien, door alle laagjes met verschillende kleuren. Ik werd geïnspireerd door een andere Marieke (gewoon Marieke), maar gebruikte een recept van manlief. Sindsdien kom ik geregeld zulke potten tegen in de winkel, al zien deze er lang niet altijd zo leuk uit. En dan vraag ik me altijd af: hoe is het mijn potten vergaan?

Welnu, hier komt zo'n mooi verhaal. Ik kreeg een kaartje van Marieke, die vorig jaar voor haar verjaardag een pot-vol-koekjes van mij had gekregen. Ze schreef enthousiast dat de koekjes na een jaar uit de pot zijn gekomen. Wat leuk!! Er volgde een uitgebreid verslag over het bakken van de koekjes, hoe haar man alles watertandend in de gaten hield, hoe lekker ze roken... Kortom: ik kreeg een heerlijk koekje van eigen deeg. Dit alles vergezeld met een prachtige fotoreportage.
























En hoe is het mijn andere koekjes vergaan? Van een andere vriendin kreeg ik vorig jaar een leuke e-mail: ze bleek geen oven te hebben, maar heeft iemand anders de koekjes laten bakken en deze vervolgens verdeeld. Verder maakte ik 2 suikervrije varianten van een blog van zoet-zuurtje. Deze staan waarschijnlijk nog bij mijn broertjes op de plank. Mijn jongste broer vertelde wel, dat hij ze heel gezellig vond staan. Dat is ook wat waard! Mijn zus heeft de koekjes ook gebakken.

Al schrijvend krijg ik razend veel zin om nieuwe potten-vol-koekjes te maken. Maar de verzamelde mayonaisepotten hebben intussen al een andere bestemming gekregen. Daarover binnenkort meer...


1 opmerking:

  1. Ja, het plekje waar de pot stond is nu wel leeg, alhoewel de lege pot er nog wel staat maar die is lang niet zo gezellig als een gevulde pot. Binnenkort weer koekjes maken met de kandijsuiker die Mijntje meeneemt naar een concert van mijn Noorse koor in NL. Hier in Noorwegen heb ik nog geen kandijsuiker kunnen spotten in de winkel. Rare Noren... ;)

    BeantwoordenVerwijderen

Heb je iets leuks toe te voegen? Gezellig! Plaats hier je reactie. Toon vervolgens aan dat je een echt mens bent (spamfilter). Tenslotte nog even geduld i.v.m. moderatie.