donderdag 10 maart 2016

Rotzooi versus mooie herinneringen

In mijn vorige blogpost merkte ik al op, dat ik steeds minder materiële wensen heb. Ik ben echt al jaren op een punt, dat ik denk: nee, niet nog meer spullen! (En manlief is al jaren op een punt, dat hij denkt: moet je nu alwéér wat wegdoen?)

Ik leur met grabbeltonnen en fiets geregeld naar de Kringloop. Niet met enorme vuilniszakken, zoals ik soms op andere blogs lees (om jaloers van te worden), nee, bij mij gaat het allemaal heel rustig aan en uiterst zorgvuldig. En soms wordt je dan beloond met de grootst mogelijke beloning: je vindt weer iets terug!




Oude technologie

In de voorjaarsvakantie heb ik me op de lastige taak gestort om spullen van vroeger uit te zoeken. Oude zooi onderscheiden van dingen, waar ik toch nog wel blij van word.

Cassettebandjes, wie kent ze nog? Ik had er een paar aan mijn moeder gegeven, die ze met professionele apparatuur zou omzetten naar MP3's. Dat bleek helaas niet mogelijk, dus heb ik het zelf gedaan. Gewoon een walkman aansluiten op de versterker en met de mp3-speler opnemen. Bagger kwaliteit natuurlijk, want je neemt het geluid uit de boxen op (inclusief brokjes etende huisdieren). Dagenlang moest manlief aan mij vragen of hij naar de WC mocht of dat ik aan het opnemen was.

Maar het is gelukt, hoera! En het klinkt best aardig.

Wat oude technologie betreft: CD's draaien we nog graag, maar de tijd dat je gebrande CD's cadeau kunt geven, is echt voorbij. Een stapel CD's ligt klaar in de weggeefdoos om mee te mozaïeken. Er waren al veel geïnteresseerden, maar één voor één kwamen ze niet opdagen en lieten ze vervolgens niets meer van zich horen. Dat kan allemaal op Marktplaats: gratis ophalen betekent dat je niet beleefd hoeft te zijn. Toch maar een keer de grijze vuilnisbak aan de straat zetten.

It's all about memories

Herinneringen, daar gaat het om. Goede herinneringen wel te verstaan. Soms kunnen spullen daarbij helpen, maar vaak heb je die spullen helemaal niet nodig. Een paar voorbeelden van dingen, die je zelfs beter weg kunt doen.

Spullen, die geen goede herinnering opwekken, zoals mijn eerste bril. Ik vond het vroeger een prachtige bril! Maar ik droeg hem voor het laatst toen we met de auto over de kop vlogen. (Wij kwamen er gelukkig allemaal beter vanaf dan de bril.) Ik kan niet uitleggen, waarom ik hem al die tijd heb bewaard, maar neem bij deze afscheid.

Spullen, die je bewaart uit schuldgevoel, zoals deze geborduurde mandala. Mijn moeder hielp mij hierbij op weg en ik vond het heel leuk om deze mandala te borduren. Maar op een gegeven moment verprutste ik de mandala en had ik geen zin meer om hem af te maken. Maar een handwerkje weggooien, dat kan toch niet? Als het niet gelukt is, mag dat best.

Beloning!

Mijn ideale huis is geen pakhuis, dat moge duidelijk zijn. Maar waar ik wel erg blij van word, zijn foto's! Ik had vroeger zo'n oma, die zorgvuldig foto's nabestelde voor iedereen die op die foto stond. Als ik bij opa en oma kwam, kreeg ik een stapeltje foto's met mijn naam op de achterkant geschreven. Verder heb ik niet superveel foto's van vroeger en ik ben dan ook blij, dat ik vanaf mijn 16e zelf ging fotograferen. (Overigens laat ik dit tijdens vakanties graag aan manlief over, maar bij familiefeestjes ben ik zelf nog wel actief.)

Superblij was ik toen ik deze uitvergrote foto van mijn eerste piano-uitvoering terugvond! Ik droeg een prachtig jurkje van de C&A en speelde o.a. over "Zeven vrolijke dwergen". Deze foto brengt goede herinneringen boven: van de pianolessen die ik mocht volgen, van de roem die mij ten deel viel, haha, waar ik als verlegen meisje toch wel van opfleurde.

Mijn moeder maakte deze foto toen ik net uitgespeeld was, zodat ik niet zou schrikken.



































De foto heeft zwaar geleden onder mijn woonomstandigheden op kamers. Hij kon de helft van de tijd niet hangen (want ik had geen boor) en raakte vastgekleefd aan de glasplaat (want het was te vochtig). Je ziet de plekken van het losscheuren nog en ik heb de foto wat moeten uitknippen.

Toch heb ik enthousiast een mooie lijst bij de kringloop gescoord. Dankzij de passe-partout die hierin zat, paste de foto precies. Boven mijn piano hangt al een mooie prent, daarom deze foto nu wat verborgen achter de planten. Op deze afstand vallen de scheuren en bobbels minder op.






Zo zie je hoe rotzooi plaats maakt voor mooie herinneringen. Ik ga met onverminderd enthousiasme door. Zo wil ik nog een mooie collage maken, waarin bovenstaande foto niet mag ontbreken. De foto past niet onder de scanner... dus ik maak er een foto van en druk die af. Hetzelfde idee als bij de cassettebandjes. Beter een slechte weergave van een mooie herinnering, dan een mooie weergave van een slechte herinnering, nietwaar?

6 opmerkingen:

  1. Het valt mij op dat je veel spullen op deze manier 'herontdekt' als je opruimt. Alles is weer eens door je handen gegaan. Je gooit niet alleen maar weg, sommige herinneringen krijgen juist ineens weer een ereplaatsje. (Heb ik toevallig ook pas nog over geblogd :-))

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ja leuk is dat hè! En ik raak ook super geïnspireerd als ik dat mooie plakboek van jou zie. Ben alleen niet zo'n fervent plakker, maar het moet er ooit eens van komen...

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Oh ja die bril. Die was inderdaad niet meer bruikbaar. Gelukkig hadden wij allemaal een engeltje op onze schouders.

    BeantwoordenVerwijderen

Heb je iets leuks toe te voegen? Gezellig! Plaats hier je reactie. Toon vervolgens aan dat je een echt mens bent (spamfilter). Tenslotte nog even geduld i.v.m. moderatie.