zondag 24 juli 2016

Urlaub bei uns zu Hause (2)

Ik schrijf weer verder over de avonturen met onze Duitse gasten. Start hier als je bij deel 1 wilt beginnen.










Dienstag 19. Juli

Vandaag een dagje thuis. Hoewel... de kinderen hebben hun zinnen gezet op een tochtje naar de speelgoedwinkel. Ze hebben een bepaalde Rennwagen op het oog, die ze van hun zakgeld willen kopen. Ik besluit manlief te sparen en ga met de kinderen op pad. Het is 11 uur en de jongen zegt, dat we om 12 uur wel terug zijn. Ik zie je om 13.00 uur, fluister ik manlief toe. En dat heb ik goed ingeschat.

Ze kijken hun ogen uit in de enorme speelgoedwinkel, maar nee, de specifieke Rennwagen hebben ze niet. Intussen koop ik stoepkrijt en een luchtbedje in ’s Neerlands goedkoopste rotzooiwinkel, waar hij zijn oog op een rubberboot laat vallen: dit wordt de obsessie van de aankomende week. Nog even naar een andere speelgoedwinkel en het is zowaar raak met de raceauto’s! Eenmaal thuis blijkt, dat ze alleen binnen spelen met deze bestuurbare autootjes. Binnen!

Vandaag is duidelijk merkbaar, dat de kinderen echt van prikkel naar prikkel leven. Eerst die racewagens, dan weer een boot. We zien de bui al hangen en houden de boot nog even af, letterlijk en figuurlijk. Eerst maar zien, dat ze in de vaart durven te zwemmen, want ze hebben nog steeds koudwatervrees.

Na lang aandringen is het toch raak! Ze gaan zwemmen en leggen contact met de kinderen uit de buurt! “Du kannst gehen”, zegt zij als ik langskom. Hij is echter wat angstig: “Kannst du bitte bleiben?” vraagt hij zodra hij mij ziet. Maar later, als ze weer terugkomen, zegt hij: “Es hat sich gelohnt”. Kijk, dat hoor ik graag. Het luchtbedje blijkt goed te werken en ze hebben ook de luchtbanden van de andere kinderen mogen gebruiken. Ze willen niet eens komen eten! Ik moet namens hem vragen of de andere kinderen na het eten weer komen. Dat helpt. Zij fluistert wat met het buurmeisje, zoals meisjes dat doen. Geen idee in wat voor taal.

Voor het avondeten heeft manlief tofuburgers op hamburgerbroodjes gemaakt. Er wordt gevist, hoe dit heet en wat erin zit, maar manlief geeft zijn geheime recept niet prijs. De tofuburgers worden achter elkaar opgegeten. Wauw! Daarna douchen en naar bed. Die avond hoorden we het buurmeisje in de tuin aan haar vader of moeder vragen: hoe zeg je “welles” in het Duits?


Asterix op een kiezelstrand, genietend van de zon

Onze grootste zonnebloem...

... hier zie je hoe groot hij is geworden














































Mittwoch 20. Juli

Het is superwarm weer en de kinderen zwemmen, zwemmen en zwemmen. Ik heb limonadeijsjes gemaakt in onze siliconen calippo ijsvormpjes. Door de modder, die uit het water meekomt, gaat mijn zelfgemaakte handzeep er hard doorheen.
















De kinderen zijn soms wat op ontdekkingstocht bij ons in huis en dat is wel leuk. Hij is geïnteresseerd in onze koffiemaler en ik leg hem uit hoe onze Moka Express werkt. Vervolgens ondervraagt hij zijn zus op een quiz-achtige manier en vertelt hij haar dat het water in de Moka Express van onder naar boven door de koffie loopt. Manlief en ik worden getrakteerd op een espresso. Daarna gaan ze over tot de orde van de dag: zwemmen.

We zouden eigenlijk “Moros y Christianos” eten, een van mijn favoriete gerechten met rijst en een heerlijke saus van zwarte bonen. Maar je begrijpt, dat dit ons te exotisch leek voor onze gasten. Dus het werd rijst met groenten in zoetzure saus. De rijst vonden ze superlekker, de groenten werden selectief, maar niet slecht gegeten. Tot onze verbazing aten ze niets van de bakbanaan. Hij liet de cashewnoten ook liggen, maar ontdekte dat hij de courgette erg lekker vond, terwijl hij deze thuis niet lustte. We hadden aarbeienijs toe. Na het eten nog wat zwemmen en dan douchen en naar bed.


Donnerstag 21. Juli

Af en toe vinden we het wat lastig: moeten we steeds toegeven aan de grillen van de kinderen of moeten we ze gelegenheid geven om zich een beetje te vervelen en tot rust te komen? Ook merken we dat we zelf ook wat uit ons ritme dreigen te komen. En dat terwijl we de kinderen juist wat structuur willen geven.

Er gebeurt iets leuks: mijn tante en oom komen op bezoek! Dit bezoek is een welkome afwisseling en we genieten van een espresso of een glas koud water. De kinderen komen er even bij zitten, wat zich ook loonde, want de amandelkandijkoekjes (omgedoopt tot Kluntchenküche) vallen in de smaak. Ook krijgen ze weer een limonadeijsje. De kinderen hebben verder de hele dag gezwommen.

’s Avonds maak ik pastasalade: gekookte pasta met mayo/yoghurt, allerlei saladegroenten, stukjes ei en stukjes kaas. Ik vind het nog even spannend, wanneer zij zegt: “Kenn ich nicht”. Maar al snel ontdekt hij, dat het “richtig lecker” is en na een klein schepje is zij ook om. De grote schaal gaat achter elkaar leeg en het achtergehouden restje, wat niet in de schaal paste, heb ik ook opgediend. Bravo, 400 gram pasta en veel groenten opgegeten. Volgende keer mag ik wel meer maken.

Freitag 22. Juli

In de ochtend is het wat kouder: niet echt zwemweer. Maar er kan prima worden gekrijt en dat wordt weer serieus aangepakt. Ook wordt het grasveld voor ons huis gemaaid. Een haasje moet een nieuwe schuilplek zoeken, nadat hij oog in oog met de tracker staat. De kinderen gaan voetballen en hij is vlijtig bezig om het voetbalveld te harken. Dat is een mooi gezicht. Ze hebben de vorm van een voetbalveld in het klein geharkt. Tussen het spelen door vervelen de kinderen zich af en toe. Prima, zegt de buurvrouw, want vervelen hoort erbij en stimuleert de creativiteit.


We mogen trouwens op Pok, de kip van de buren, passen! En eventueel proberen om de tomatenplanten te reanimeren. Op het menu staat tabouleh (bulgursalade) en pitabroodjes met falafel. De bulgur is een gok en slaat niet aan. Maar er zit nog genoeg groenten bij de pitabroodjes. Ze hebben nog even met hun moeder gebeld. Na een potje voetbal gaan we aan de warme chocomel (dit kennen ze ook van thuis) met een potje Rummikub. Ze zijn vandaag begonnen om de stand bij te houden. En we helpen elkaar af en toe. Wij zijn intussen op zoek naar een Rummikubspel om hen mee te geven.
















Nog een grappig detail: ik heb de kinderen een hele flauwe zin geleerd, die een collega van mij ooit gebruikte. “Jetzt kommen die Kamele!” De desbetreffende collega had geen flauw idee of dit ooit door een echte Duitser gezegd is. Maar bij ons is dit nu de standaard zin als je je slag gaat slaan tijdens Rummikub.


De katten proberen op de vreemdste plekken tot rust te komen...

Mickey onder het tuinbankje...

























... en 's avonds op tafel!






















Wordt vervolgd...

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Heb je iets leuks toe te voegen? Gezellig! Plaats hier je reactie. Toon vervolgens aan dat je een echt mens bent (spamfilter). Tenslotte nog even geduld i.v.m. moderatie.