vrijdag 22 juli 2016

Urlaub bei uns zu Hause (1)

Dit jaar gaan we niet op vakantie, maar hebben we twee Duitse vakantiekinderen te logeren. Er is alweer een week voorbij en ik heb tussen de bedrijven door geprobeerd om wat te typen en te fotograferen voor mijn blog. Het wordt een vervolgverhaal en ik hoop alles een beetje bij te houden...

Wir fangen an!





Freitag 15. Juli

Vrijdagmiddag om 16.00 uur komen de kinderen aan op het trefpunt in de stad. In de bus zien we al twee blonde kinderen zitten: een jongen en een meisje. Dat zouden ze wel eens kunnen zijn... en inderdaad, dat zijn ze ook: L & L, zij is 9 (bijna 10) en hij is 11. Ze hebben twee enórme koffers mee, waarvan er maar eentje in onze kofferbak past. De andere koffer wordt achterin geklemd en dit leidt tot grote hilariteit. Het is wel duidelijk, dat ze het spannend vinden.

Eenmaal thuis krijgen we een seintje: “Die Blumen brauchen wasser!” Dit is hun manier om ons de bloemen te overhandigen, die ze van de organisatie hebben gekregen. En dan komen hun eigen cadeautjes: snoepjes voor alle drie de huisdieren, Ostfriesen Teebeutel en klontjes voor ons. Geweldig toch! We hadden hen van tevoren een brief gestuurd met foto's van ons en de huisdieren.

We eten pannenkoeken. De kinderen hebben goede eetlust, dus het is maar net genoeg. Als toetje hebben we zelfgemaakt aardbeienijs en chocolade-ijs, die beiden in de smaak vallen. We laten ze hun kamers zien, ieder een eigen kamer, maar ze willen direct op één kamer. Volgens hem durft zij niet alleen te slapen en volgens haar is het precies andersom. Ze bellen nog even met hun moeder en spreken af, dat ze volgende week vrijdag weer zullen bellen. De avond valt al snel en na een warme chocolademelk sturen we ze om negen uur naar bed. Dit lijken ze prima te vinden. We horen ze vervolgens nog wel de hele nacht kletsen...

Sammstag 16. Juli

’s Ochtends schrijven de kinderen wat in hun schrift. Ze hebben al een kalender gemaakt om de dagen bij te houden. Bij ontbijt blijken ze wederom goede eetlust te hebben. Het brood wordt propvol met boter gestouwd en de kaas gaat er dubbeldik op. Suikerklontjes worden als snoepjes uit de thee gevist. Wel heel grappig hoe ze met elkaar spelen, zo ‘toasten’ ze bijvoorbeeld met een kopje thee. We corrigeren ze hier en daar (in het begin vooral manlief) en vertellen ook dat ze de komende nacht wel wat stiller moeten zijn. “Anregung”, merkt de jongen bijdehand op en dat is ook logisch.

Al snel worden de vakantieboeken en de schilderijen-op-nummer van Rosina Wachtmeister in gebruik genomen. Oh, die kunnen we voor mama maken! Lief toch :) Sommige kleuren blijken uitgedroogd, maar daar gaan ze creatief mee om. Het schilderij is ook wat te gedetailleerd voor hen, maar ook daar weten ze wel raad mee: katten worden oranje en goud of verdwijnen door hun enthousiasme uiteindelijk helemaal van het doek. Ik durf het resultaat niet te laten zien, want mijn moeder, die mij deze schilderijtjes cadeau gaf, zou misschien teleurgesteld zijn... ;)

We houden de dag simpel: wandelen met de hond en speeltuinen in het dorp verkennen. Ook doen we nog boodschappen in de stad. We halen o.a. vijf pakjes boter en vier stukken kaas. Daarna hebben we nog een verrassing: er is een speeltuin in de buurt! Oei, verrassingen, dat is niet altijd een goed idee. Zij wordt even stil. Maar even later rennen ze enthousiast op de waterspeeltuin af. Om zich gelijk weer te bedenken: hmm een vlot en een touw over het water, nee, dat is te gevaarlijk. Na enkele rondes met ons, willen ze er alleen op! Eenmaal thuis wordt er met de bal gespeeld en met het stoepkrijt gekrijt. De bal houdt het niet lang vol, wanneer manlief spontaan mee wil spelen, maar hond Robin daarbij even vergeet... In ruil daarvoor krijgen de kinderen wat tennisballen, die eigenlijk van Robin waren.

Ik weet even niet meer wat we hebben gegeten. Ze lusten niet alles, maar we kennen mensen, die minder lusten.’s Avonds weer aan de chocomel ’s en we spelen hun dinospel. Dit is een soort mens-erger-je-niet (haha, wel dus) en ze hebben zich hierop verheugd. In bed mogen ze nog even naar hun mp3-speler luisteren, dat hebben we vanaf het begin zo gedaan. Ook geef ik ze wat Duitse audioboeken, die ik van mijn moeder heb gekregen. Dit bevalt goed: het is fijn, dat ze naar hun eigen taal kunnen luisteren.

De afwas ziet er ineens heel anders uit!

Er wordt netjes om de bloempotten heen gekrijt.

Het resultaat: een mooie Autobahn.



















































Sonntag 17. Juli

Omdat het brood zo hard gaat, bakken we nu gewoon machinebrood. Dat bevalt ook prima, want ze eten thuis ook zelfgebakken brood. We gaan naar een natuurgebied in de buurt met een speelbos. Het speelbos viel hun wat tegen; het avontureneiland daarentegen heeft aantrekkingskracht! Ze blijven hier nog wat rondjes omheen cirkelen, terwijl wij allang in de gaten hebben, dat het niet vrij toegankelijk is. Gelukkig blijkt er een camping in de buurt te zijn met een grote speeltuin. Daar kunnen we mooi spelen en brood met thee verorberen.

Thuis gaan ze spelen en touwtjes vlechten met een techniek, die ze van manlief hebben geleerd. Dit blijkt een geduldwerkje, maar zal uiteindelijk leiden tot mooie gekleurde touwtjes, die ze aan hun mama en stiefvader kunnen geven. We eten pizza, die ze zelf mogen beleggen. Dit is redelijk succesvol ook al lusten ze weinig groenten en gaan ze vooral voor de kaas. Maar er is salade bij en die gaat ook goed! Je leest het al: we zoeken een goede balans tussen gezond en kindvriendelijk eten.

’s Avonds spelen we weer het dinospel onder het genot van een chocomel. Al op de tweede dag dat we dit spel spelen, merken manlief en ik, dat we dit niet lang gaan vol zullen houden. Vooral de jongen heeft het op manlief gemunt en wij houden meer van gezelligheid dan van Schadefreude. Een beetje puzzelen is toch leuker dan spelletjes, waarbij het om puur geluk gaat. Dus stellen we na één potje iets anders voor: Rummikub. Zij spelen samen en we laten de regel van eerst-dertig-leggen zitten. Al snel zien we dat ze flink zitten te puzzelen. Leuk!

Montag 18. Juli

Vandaag staat de dierentuin op het programma. Het is mooi weer en je weet maar nooit voor hoe lang. Eerst moet ik een snel wasprogramma doen, want hun kleren zijn plotseling bijna op! Je vraagt je af, wat er dan in die enorme koffers zit... later blijkt het met die kleren ook best mee te vallen. Eenmaal aangekomen worden de kinderen wat stil, vooral zij. Teveel mensen, die allemaal een vreemde taal spraken. Toch wordt er uiteindelijk veel gehuppeld en gespeeld, dieren bekeken en gewatergefietst.

Na afloop kopen we twee nieuwe ballen en spelen de kinderen wat op een speelveld. Het is inmiddels superwarm en ze komen met vuurrode (van het spelen) hoofdjes terug. We eten een sterk aangepaste versie van Chakalaka. Onze “milde” variant van Chakalaka bezorgt menig familielid tranen in de ogen (en niet van ontroering). Voor deze ultramilde variant hebben we de pepers geheel weggelaten.

Na lang aandringen krijgen we ze zover om toch het verkoelende water bij ons in de straat te proberen. Het helpt, dat er ook andere kinderen in het water zijn. Ondanks de luxe zwembadtrap, die we hier hebben, is het toch nog heel wat: drek op de bodem, steenkoud water: ganz gefährlich! Die komen zeker uit de stad, zeggen de buurmeisjes. Dan nog een kop thee en we gaan aan de Rummikub. Het dinospel wordt niet genoemd, ook niet door hen. Manlief herinnert zich nog, dat zij elkaar vroeger hielpen bij Rummikub. Ikzelf heb ook goede herinneringen aan het spel: we speelden dit met opa en oma. Het laatste potje kom ik als eerste uit en help ik de kinderen aan een tweede plaats. Het wordt steeds leuker!

Hieronder nog wat foto's van de dierentuin. Natuurlijk zijn dit niet de beste foto's, want dat zijn de foto's met L en L. Zij krijgen uiteindelijk een mapje met foto's mee. Alleen ik vind het niet zo netjes om deze online te plaatsen. Mede op verzoek van de organisatie.






















Wordt vervolgd... (deel 2)

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Heb je iets leuks toe te voegen? Gezellig! Plaats hier je reactie. Toon vervolgens aan dat je een echt mens bent (spamfilter). Tenslotte nog even geduld i.v.m. moderatie.