zaterdag 25 november 2017

Verhuizing en Schrödingers kat

De stilte op mijn blog getuigt van de overlevingsmodus, waarin wij de afgelopen tijd hebben verkeerd. Even 180 km verderop gaan wonen, tijdelijk twee woningen huren maar nergens echt thuis zijn, je spullen in dozen wegstoppen en intussen 4 dagen per week werken. Zo’n verhuizing gaat je niet in de koude kleren zitten, zeker wanneer je net als ik slecht tegen chaos kunt.

En de huisdieren? Die leken wel tevreden toen we eenmaal met zijn allen op de nieuwe stek zaten. Toen de katten naar buiten mochten, was dat een kwestie van drie stapjes en dan weer voor de deur gaan zitten miauwen. Niets nieuws ten opzichte van onze vorige stek. Maar op een dag gebeurde er iets ergs: Muis kwam niet meer terug.


De kat van huis

Vrijdagmiddag 3 november. We hadden Muis buitengelaten en ’s avonds stond hij niet voor de deur. Op zich geen ramp: Muis bleef al eerder een nacht buiten en zat dan de volgende ochtend weer voor de deur. Maar de volgende ochtend was hij nog steeds niet terug. En hij liet zich de rest van de dag ook niet zien. Dat voelde niet goed. Zondag kon ik nergens anders meer aan denken en ben ik in de buurt gaan zoeken. De eerste vorst was aangebroken en het was koud. Wat te denken van die arme Muis, die misschien wel verdwaald was en hulpeloos door deze kou moest zwerven? Manlief zei: hij duikt misschien wel weer op, heel nonchalant, echt iets voor Muis. Maar ik dacht: er is iets gebeurd, want hij blijft niet zomaar weg.

In het donker zijn alle katten grijs

Een week lang hebben we gezocht en geroepen. Manlief wandelde met de hond over de spoorbrug om Muis in een naburig dorp te zoeken. Verder belde hij de dierenambulance en we lieten een foto op de website plaatsen. Mevrouw A. tipte me om op de website van Amivedi te kijken. Ook daar lieten we een foto op de website plaatsen. Collega’s kwamen met verhalen op de proppen van katten die na dagenlang zwerven toch weer terugkeerden. Of katten die terugliepen naar hun oude huis. Hoe moest Muis dat in hemelsnaam vinden en 180 km afleggen? Toch stuurde ik mijn buurvrouw in het oude huis een App, voor de zekerheid.

Intussen ging het leven gewoon door en was het ook nog eens een pittige week. We haalden materialen in huis voor kasten, de woonkamer veranderde opnieuw in een bouwput en ik moest een natuurkundecursus geven op mijn werk, terwijl het huilen mij nader stond dan het lachen.


Schrödingers kat

Met weemoed dacht ik aan onze bezoekjes bij de dierenarts. Bij de laatste inentingen had de dierenarts gezegd, dat onze katten er goed uitzagen voor hun leeftijd. Ze zijn allebei 11 jaar en doen het nog goed. Het kon toch niet op deze manier eindigen?

Terwijl we zochten naar een speld in een hooiberg, realiseerde ik me, dat ik echt moeite had met een verhaal met open eind. Ik struinde de websites van Amivedi en de dierenambulance af op zoek naar een cypers grijze kat. Manlief zei, dat hij het liever niet zou weten als er iets gebeurd was. De gedachte, dat Muis misschien wel door lieve mensen was geadopteerd, beviel hem veel beter.

En hier kwam de situatie van Schrödingers kat in mij op. Wij waren in het ongewisse over de uitkomst. En doordat wij niets wisten over het lot van onze kat, was hij in feite dood en levend tegelijk.

De kat op zijn pootjes terecht

Nog een week ging voorbij en intussen riepen we Muis niet meer als we buiten waren. Als hij in de buurt was, zou hij de weg wel vinden. Ik maakte zelfs een Facebook account aan, om alles te hebben geprobeerd. Men probeerde ons moed in te praten, maar ik had de hoop al opgegeven. Tot op een dag…

Vrijdagochtend 17 november. Ik werd wakker omdat ik iets hoorde. Iets hoogs in het frequentiegebied van kattengemiauw. Het was vrijdag, dus ik had die dag vrij. Ik stond op, want slapen kon ik toch niet meer. Ik keek uit het raam in de achtertuin, geen kat. Ik rende naar beneden en een cypers grijze kat stond voor de deur! “Muisje, ben je dat echt?” riep ik. Ik liet hem binnen en begon te huilen. Muis liep naar me toe en begon direct likjes te geven. Hij was het echt!! Manlief kwam naar beneden en samen vertroetelden we ons prachtige lieve beestje. ♥

Muis was zelf ook onder de indruk: het was duidelijk niet zijn bedoeling om zo lang weg te blijven. Normaal gesproken is Muis geen katje om zonder handschoenen aan te pakken, maar nu kon ik hem overal aaien, zonder dat hij uithaalde.

Muis zag er goed uit, een beetje mager, maar niet verwilderd. Tijdens zijn avontuur heeft hij zeker weten wat muisjes verorberd en hoogstwaarschijnlijk ook wat bij elkaar gebedeld. Was hij verdwaald voorbij de spoorbrug? Heeft hij rondgezworven of ergens gelogeerd? Hij is terug, maar we zullen nooit weten wat hij allemaal heeft meegemaakt. Dat blijft het raadsel van onze sfinx.

’s Avonds ging ik niet gelijk naar bed, maar kroop ik eerst lekker met Muis op de bank. Alwaar we samen in een zorgeloze slaap vielen...





♥♥♥

2 opmerkingen:

  1. Wat een geluk zeg! Fijn dat Muis er weer is!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Phoei, wat een verhaal. Fijn dat het goed is afgelopen! Groetjes uit wit Noorwegen, Marieke.

    BeantwoordenVerwijderen

Heb je iets leuks toe te voegen? Gezellig! Plaats hier je reactie. Toon vervolgens aan dat je een echt mens bent (spamfilter). Tenslotte nog even geduld i.v.m. moderatie.